Een spekkoeklandschap van regenboogbergen

Inzicht

In de regenboogbergen in China is een spectaculair streepjespatroon gevormd.

Ooit was het hier vlak, miljoenen jaren geleden. Laag voor laag streek zand en gruis neer. Rood, geel, wit. Daar lag dan die stenen spekkoek, met mooie dunne laagjes.

En toen brak de boel op. Tektonische platen botsten, de boel kantelde en werd omhoog gestuwd. Wind en regen sleten een vurige kleurenzee uit, met onregelmatige golven en een spectaculair streepjespatroon in aardetinten.

Regenboogbergen

Dit zijn nu de zogeheten regenboogbergen van Zangye Danxia Nationaal Geologisch Park te Gansu, China. Een drukbezochte toeristentrekpleister waar je voor 10 dollar naar binnen mag en in een busje wordt rondgereden. Volgens bezoekers is het kleurenspel het indrukwekkendst bij het licht van de namiddag, na een regenachtige dag.

De laagjes zijn te danken aan wispelturige omstandigheden bij het vormen van de spekkoek, meent Auke Barnhoorn, geofysicus aan de TU Delft. Zo getuigen de rode lagen van roest: de ijzerhoudende zandsteenkorrels moeten zijn neergedwarreld in een warme tijd waarin zij gemakkelijk oxideerden. De gele lagen? Die hadden de kans niet om te roesten. Wellicht lag het gebied toen onder water. De bleekste vegen zijn waarschijnlijk zelfs een geheel ander type gesteente: kalksteen of gips.

Scherpe schaduw

De felle zon tekent een scherpe schaduw af. Wat eerst oranje leek, is nu dieprood. Her en der doemt het frisse groen van een eenzaam groepje struiken op - daar waar het in het droge woestijngebied nog aan water kan komen. Twee minuscule toeristen klauteren door de bergen, over de stenen trappen die zo typerend zijn voor Chinees berggebied.

Deze fotograaf legde het landschap nog redelijk natuurgetrouw vast. Maar sommigen vinden de kleurenpracht nog niet mooi genoeg en sleutelen aan het contrast en de verzadiging van hun kiekjes. Het internet staat er vol mee. Zonde eigenlijk: het echte werk is fraai genoeg.

Uitleg: Auke Barnhoorn