De opnamen laten een deel zien van hoogvlakten even ten zuiden van Mare Nubium (Zee van Wolken). Ze dienen vooral als bevestiging van het feit dat het instrumentarium aan boord van de Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) werkt.
‘Het was een grote opluchting’, vertelde Mark Robinson, de leider van het wetenschappelijk team achter de LRO aan de BBC. ‘Je besteedt vier jaar aan de ontwikkeling van een ongelooflijk gevoelig en kwetsbaar instrument. Dan zet je dat bovenop een raket, die acht minuten lang heen en weer schudt.’
‘Het is misschien een onlogische angst, want alles is ontworpen en getest om die trillingen te doorstaan. Maar er zijn toch honderden mensen die dan toch blij zijn dat het is gelukt.’
De LRO-kunstmaan moet opnamen maken van mogelijke landingsplaatsen voor een nieuwe Amerikaanse missie naar de maan, ergens na 2020. Ook hopen wetenschappers de perfecte locatie te vinden waar een permanente maanbasis kan worden gevestigd.
LRO vliegt nu nog in een elliptische baan over de polen van de maan, met een hoogste punt van 199 kilometer (bij de noordpool) en een laagste punt van 30 kilometer (bij de zuidpool). Medio augustus zakt de LRO naar een baan op 50 kilometer hoogte.
Een tweede kunstmaan, LCROSS, zal een raket op het maanoppervlak afvuren om in het puin dat loskomt bij de inslag te zoeken naar sporen van ijs.