Le Noise

Een plaat van Neil Young die er toe doet, dat lijkt al weer een eeuwigheid geleden. Aan zijn productiviteit ligt het niet, bijna jaarlijks verschijnt er nieuw werk, terwijl het ontsluiten van zijn archieven sinds een paar jaar ook serieuze vormen heeft aangenomen. Maar voor een plaat als het vorig jaar verschenen Fork On The Road, of Prairie Wind (2005) geldt dat je ze al weer vergeten bent wanneer de opvolger verschijnt. Dus was een Neil Young-plaat met enige urgentie welkom en dat is precies wat Le Noise is. Young lijkt eindelijk weer eens met een duidelijk plan de studio in te zijn gegaan. Dat deed hij voor Living With War, zijn Irak-statement uit 2006 ook, maar de muziek op Le Noise is geconcentreerder, en dankzij de inbreng van producer Daniel Lanois ook spannender. Het begint al meteen in het sterke openingsnummer Walk With Me, met Young die over onheilspellende gitaar-erupties een regel zingt als 'I lost some friends I was travelling with.' Je hoort ook in de daaropvolgende nummers alleen Young en zijn al dan niet vervormde elektrische en akoestische gitaar. Zijn stijl gaat terug naar het robuuste werk dat hij op het breukvlak van de jaren tachtig en negentig maakte, maar tussen het fraaie maar zware gitaargeweld staan er ook een paar wonderschone akoestische liedjes op Le Noise. Een plaat die je meteen weer opzet, en dat is bij Neil Young de laatste vijftien jaar niet meer voorgekomen.