Schumann: Vioolsonates, Gesänge der Frühe. Bach/Schumann: Ciaconna

Eind december 1852 begint Robert Schumann aan een project dat hij 'Bachiana' doopt. De sonates en partita's voor viool en de cellosuites, allemaal solostukken van Bach, fleurt hij op met een pianobegeleiding. De 'harmonische draagbanden' (Schumann) moeten barokke vormen hanteerbaar maken voor de 19de eeuw. Als de Ciaconna uit de Tweede partita representatief is, mogen we de bewerkingen vooral laten rusten. Het klavieraandeel laveert tussen karikaturaal (vette accenten) en niet onaardig (frivole trillers), maar wie niet weet dat ze uit de pen van een beroemdheid zijn gevloeid, denkt: weg ermee! Jammer dat Daniel Sepec en Andreas Staier er hun bijdrage aan het Schumannjaar - de componist werd geboren in 1810 - mee openen. In track 2 is het gevoel van thuiskomen immens. Schumanns Eerste vioolsonate: hier laten de strijker en de fortepianist horen wat er gebeurt als je gevoeligheid samenvoegt met intelligentie. De twee spelen , maar niet opgeschroefd. Hun instrumenten vervloeien, waarbij Sepec laat horen dat hij elke tint tussen ruizig en gestaald in huis heeft. Trefzeker is ook de 'dictie' waarmee het duo de openingsakkoorden van de Tweede vioolsonate neerzet. En beduusd raak je van het zachte tokkelen en aaien in deel drie. 'Leise, einfach' zette Schumann erboven. Mooier hebben we het nooit gehoord. Tussen de sonates door tovert Andreas Staier uit zijn Erard de , Schumanns laatste pianomuziek, die hij in 1853 heeft voltooid. Niet veel later zat hij in het gesticht. In de vijf miniaturen, deels poëtisch, deels energiek, sluimert nog geen gekte. Het zijn, schreef de componist, 'muziekstukken die de gevoelens schilderen bij het aanbreken van de dag'. Knap hoe Andreas Staier de sonoriteiten mengt: soms hoor je een zachte strijkerstoon die er helemaal niet kan zijn.