Beethoven: Sonates op. 101, 109-111

Pianist Ronald Brautigam wordt volgend jaar even oud als Beethoven ooit geworden is, en is in de loop der jaren uiterlijk ook steeds meer op de grote componist gaan lijken. Met de achtste aflevering in zijn Beethovenreeks brengt hij een hoeksteen aan in een gigantisch, jaren omvattend platenproject met de integrale klaviermuziek van alle drie de Weense klassieken (maar hij heeft de variaties en het kleinere werk nog voor de boeg). Het hoeft geen betoog dat deze vier late sonates (de 'Hammerklavier'-sonate, uitgebracht op deel 7, hoort er eigenlijk ook bij) de hoogste eisen stellen aan zijn muzikantenschap. Niettemin is Brautigam er volkomen tegen opgewassen. Het gemak waarmee hij Beethoven te lijf gaat op zijn Graf-kopie, gebouwd door Paul McNulty, geeft de muziek de losheid en de impulsiviteit die Beethovens eigen spel gekenmerkt moet hebben - zonder dat dat ook maar één moment ten koste gaat van de precisie en de geweldige beheersing van agogiek en timbre. En vooral in de laatste twee sonates weet hij over te brengen hoe verbijsterend modern Beethovens muziek is - nog altijd. Er zijn dissonanten en trillers die bijna werken als eigentijdse klankvelden, en fuga's die zichzelf in de overtreffende trap zetten, zodat je de vorm in zijn voegen hoort kraken. Maar Brautigam weet ontregeling en evenwicht op een weergaloze manier met elkaar te verzoenen.