Beethoven: vioolsonates

Ruim honderd jaar nadat de eerste grammofoonplaten op de markt kwamen, blijkt het toch nog mogelijk een nieuwe, verfrissende kijk op de muziek van Beethoven te presenteren. Een belangrijke factor is natuurlijk dat het in de eerste honderd jaar nadat die muziek geschreven werd juist onmogelijk was om klinkende muziek vast te leggen, zodat musici alleen naar hun tijdgenoten konden luisteren. Hoe Beethoven zijn eigen muziek speelde weten we alleen maar bij benadering. Maar een tweede factor is de individuele persoonlijkheid van grote musici, die altijd weer hun eigen stempel op de muziek zullen drukken. En als twee van zulke muzikanten een verbond sluiten, kunnen er bijzondere dingen gebeuren. Dat is zeker het geval bij violiste Viktoria Mullova en fortepianist Kristian Bezuidenhout, die sinds enige tijd een duo vormen en hun eerste cd hebben gewijd aan twee van Beethovens vioolsonates. Hoewel de twee een heel verschillende achtergrond hebben, is hun eendracht wonderbaarlijk. Bij Mullova, die na haar ouderwets-klassieke scholing haar voordeel heeft gedaan met de inzichten uit de historische muziekpraktijk, hoor je nog de Russische bereidheid om - binnen de grenzen van dat nieuwe stijlbesef - tot het uiterste te gaan. Bezuidenhout is wat goedmoediger en verzoenender, maar dat neemt niet weg dat de twee volstrekt gelijkwaardige partners zijn, wat uiteraard ook weer alles te maken heeft met het geringere volume van Bezuidenhouts authentieke Walter-piano uit 1822. De Derde sonate, waarmee de cd opent, valt al meteen op door een superbe gelaagdheid en dramatiek. In de Sonate nr. 9, de befaamde Kreutzersonate, overtreffen de twee musici zichzelf en elkaar eens meer in een eindeloos spannende dialoog.