Dvorák: Symfonie nr. 7 en Suite

De Tsjech Antonín Dvorák bungelt er altijd een beetje bij in het pantheon van de grote Romantische componisten. Dat komt waarschijnlijk doordat hij iets te laat geboren is: in de tijd dat hij ook buiten zijn eigen land beroemd werd, zo vanaf 1880, was de romantiek op zijn zinderende hoogtepunt en hadden veel componisten en critici meer op met het breed uitsmeren van emoties, autobiografische elementen en imposante orkestratiekunst dan met het componeren van een goede deun - en dat was, wat je verder ook van zijn werk mag vinden, een van Dvoráks grote kwaliteiten. Dirigent Iván Fischer, geen Tsjech, maar een Hongaar, breekt graag een lans voor het werk van Dvorák. Bij Channel verscheen zijn interpretatie van de Zevende Symfonie, hier gecombineerd met de Suite in A. Het is een uitvoering waarvan zowel diepgang als behaaglijkheid uitgaat, zij het zelden tegelijkertijd. Fischers behandeling van het tempo is opvallend soepel, maar hij zet er bij het orkest meer dan eens erg veel druk achter. In de Suite slaat de dosis tsjingboem bij vlagen ook om in een zekere stamperigheid. Simultaan met deze release heeft Channel Fischers oude Decca-opname van Dvoráks Achtste en Negende Symfonie in een nieuw jasje gestoken. Terecht, want dat zijn puntgave uitvoeringen, en ook de muziek heeft beslist een streepje voor op Dvoráks eerdere werk.