César Franck

Prélude, choral et fugue. Zo heet een meesterwerk voor piano dat langzamerhand uit het bekende repertoire is weggeglipt. Het is van César Franck, de componist met de breedste akkoorden, de knapste modulaties en de grootste bakkebaarden van Parijs rond 1885. Onder organisten geniet Franck aanzien. Maar voor zijn Ruisen en Orgelen aan de piano lopen nog maar weinig pianisten warm. Wie weet nog dat de man van de Prélude, choral et fugue ook de schepper was van een niet minder ruisende en orgelende Prélude, aria et final? Goed dat er tenminste één Franse pianist is die deze titels uit elkaar kan houden, en de muziek bovendien uitvoert met de mengeling van plechtstatigheid, bravoure en verfijning die Franck tot Franck maakt. Het is Bertrand Chamayou (29). 'Franck op cd zetten, dat lijkt vreemd voor een pianist van mijn generatie', zegt hij in het cd-boekje. En hij belooft dat het hem niet om curiosa gaat, maar om 'een zekere traditie'. Prompt hoor je, in track 9, aandoenlijk gepiep van een harmonium (bespeeld door Olivier Latry), in lispelend gesprek met een bescheiden pianopartij. Het is de Prélude, fugue et variation - inderdaad, Francks derde Kwik, Kwek en Kwak, en eveneens bijna vergeten. Er bestaan bewerkingen van voor orgel, voor piano, voor orgel plus piano. De curieus klinkende versie op Chamayous cd is de oorspronkelijke, en die blijkt allerliefst. Chamayou heeft een antenne voor Francks lieflijke kanten. Hij blijkt die zelfs in het gecompliceerdste bim bam bom van de Prélude, choral et fugue te kunnen activeren. Franck had iets met Liszt en nog veel meer had hij met Bach. Waar die twee bronnen samenkomen, zoals in een hyperambitieuze fugue die herinnert aan een Bach-motief (Weinen, klagen) dat ook door Liszt werd bewerkt, munt Chamayou uit in pianistische lichtvoetigheid. Die klinkt ook door in Francks Variations symphoniques, een concertstuk met een betoverende pianopartij - zoals concertbezoekers tot 1970 allemaal wisten.