Brahms: Symfonieën 1 en 2

Geboren in Rusland, getogen in Duitsland en ontdekt door de Angelsaksen. Met de carrière van dirigent Vladimir Jurowski (38) gaat het bergop sinds hij zich vijftien jaar geleden in Ierland presenteerde op het operafestival van Wexford. Tegenwoordig behoort hij tot het eliteklasje van jeugdige maestro's die kunnen doorstoten naar de top. Harding, Zhang, Nelsons, Nézet-Séguin, Petrenko, Dudamel: wie weet waar ze over tien jaar staan. In 2001 kreeg Jurowski het al voor 't zeggen in Glyndebourne, het zomerse operafestival waar men tussen de aktes door picknickt op het gras. Als chef van het London Philharmonic Orchestra - sinds 2007 - kent hij illustere voorgangers als Masur, Solti, Haitink en Van Beinum. Een topgezelschap kun je zijn orkest niet noemen. De strijkers klinken alledaags, de blazers dragen een schutkleur. Toch leggen de Londenaren verfrissende kwaliteiten aan de dag in de Eerste en Tweede symfonie van Brahms. In een live-uitvoering zet Jurowski die stukken transparant neer, zonder schrale plekken. Wat speels is, wordt nooit parmantig. Melodieën golven alsof er tekst onder staat, maar de vocale oriëntatie mondt niet uit in gezwijmel. Het klinkt stukken vitaler dan de gekunstelde Brahms die Simon Rattle en de Berliner Philharmoniker een halfjaar geleden lanceerden. Vladimir Jurowski hijgt de wereldtop in z'n nek.