Ernst Krenek: motetten

Het leven is een met warme kinderadem gevulde luchtbel, dichtte William Drummond in de 17de eeuw. Je zweeft een tijdje fijn, maar het vlies knapt onherroepelijk. Drie eeuwen later keek Franz Kafka er net een slag anders tegenaan. Voor de Tsjech was het leven een weg waarover strakke koorden staan gespannen. Lekker laag, zodat je steeds struikelt. We kunnen de twee visies naast elkaar leggen dankzij Ernst Krenek (1900-1991), de Weense componist die in zijn eigen land entartet werd verklaard en in 1938 voorgoed de wijk nam naar Amerika. Hij kende ze uit eigen ervaring, de zweepslagen van het leven die hij sissend neer laat komen in de Sechs Motetten nach Worten von Franz Kafka. Krenek schreef de stukken eind jaren vijftig in opdracht van het RIAS Kammerchor. Dat ensemble bestaat nog steeds en heeft aan een van z'n lievelingscomponisten (opnieuw) een cd gewijd. Daarop staat ook de Kantate von der Vergänglichkeit des Irdischen, voor sopraan, koor en piano. Het is alsof Krenek de zaken in 1932 voorvoelt: hij kiest 17de-eeuwse gedichten waarin het bloed en de wanhoop vloeien van de Dertigjarige Oorlog. Hij vindt er een expressieve stijl bij die zowel steunt op twaalftoonstechniek als Centraal-Europese zwier. Het RIAS Kammerchor bewijst zich als een ideaal Krenekkoor: zeer verstaanbaar, en als het moet vederlicht. Dirigent Hans-Christoph Rademann diept die karakteristieken verder uit in Monteverdi's Lamento della ninfa. Ernst Krenek maakte er een pre-authentieke bewerking van voor sopraan, mannenstemmen en piano. Om door de grond te zakken zo mooi.