Highlights Blue Note

Van het archetypische jazzlabel Blue Note zijn al meerdere compilaties verschenen, maar deze box met acht cd's moet een van de beste zijn. Hij is naar aanleiding van de zeventigste verjaardag van de maatschappij, in 2009, samengesteld door bassist Hans Mantel, uitgaand van zijn eigen platencollectie. De ondertitel van de box is 'A Groove Selection', en daarmee wordt aangegeven wat Blue Note voor Mantel in de eerste plaats betekent: hard bop uit de gloriejaren tussen 1955 en 1967, met een flinke scheut blues en soul. En vooral, zoals de van oorsprong Duitse producer van het label Alfred Lion het uitdrukte: 'It must 'SCHWING!''. En dat doet het, maar er is gelukkig ook veel diversiteit, en Mantel heeft een aantal uitstekende beslissingen genomen. Zo zijn overbekende evergreens als 'Blue Train' van Coltrane en The Sidewinder niet opgenomen, ten faveure van minstens even goede stukken van deze artiesten. Daarnaast is er ook ruimte gemaakt voor minder bekende musici, zoals Sonny Red, Leo Parker, Gil Mellé, Tina Brooks en Ike Quebec, om alleen de saxofonisten maar te noemen. Ook is er een nummer geselecteerd van de obscure pianist Walter Davis Jr., wiens album 'Davis Cup' een vergeten meesterwerkje is. Ook grootheden die niet tot de hard bop-school behoren, maar tot de gematigde avant-garde, komen aan bod: Eric Dolphy, Sam Rivers, Andrew Hill en anderen. Zoals bekend is het door Lion en technicus Rudy Van Gelder gecreëerde geluid ronduit schitterend, en kunnen we nog altijd constateren dat de betaalde repetities, waar Blue Note als enige aan deed, enorm bijdroegen aan de strakheid van het samenspel en het vernuft van de composities. Op de eerste zeven cd's, gewijd aan sax, trompet, piano, orgel en bandleiders, zijn enkel hoogtepunten te horen. Met de achtste 'Vocal', is iets vreemds aan de hand. Blue Note was inderdaad geen label voor zangers, maar deze bonus is een vreemd allegaartje, en nogal liefdeloos gepresenteerd: geen bezettingen of toelichtingen, zoals bij de andere schijfjes.