Glitter & Doom Live

Tom Waits ging vorig jaar zomer met zijn Glitter & Doom-tournee aan Nederland voorbij. Tijdens de concerten, waaruit Waits zelf de beste fragmenten voor deze cd selecteerde, gaf hij vooral ruimte aan die stukken waarin hij eens lekker te keer kon gaan. En hield hij zijn meer romantische kant op de achtergrond. De nadruk lag op zijn recente werk, en hoewel hij tijdens de concerten altijd wel een pauze inlaste voor een liedje uit de jaren zeventig, is het oudste nummer hier Singapore van Rain Dogs uit 1985. Waits maakt er een soort bulderversie van, zoals hij in meer liedjes een bijna aanstellerige toon aanslaat. Er wordt knap gemusiceerd, maar ook wat lomp, je mist een Smokey Hormel of Marc Ribot die bij eerdere tournees voor subtiliteiten konden zorgen. Het is nu door al het kabaal, en net iets te veel liedjes van wat mindere platen als Bone Machine (1992), snakken naar een rustpunt. Live Circus en I'll Shoot The Moon zijn dan ineens bijna een verademing. Waits wil duidelijk af van zijn imago als nachtclubzanger, zoals hij op eerdere live-platen naar voren komt, maar hij schiet hier net iets te ver door. De kwaliteit van zijn liedjes staat buiten kijf, maar een volgende keer iets minder schreeuwerig graag. Op de tweede cd heeft Waits een reeks grappen achter elkaar gezet die hij maakte als inleiding op zijn liedjes. Leuk om zijn krankjorume hersenspinsels een keer te horen, al tokkelend op de piano. De volhouder wordt beloond met een mooi, zowaar klein gehouden, Picture In A Frame.