Reflections & My Piano Is A Mirror

Daar zit Bert van den Brink in het pikkedonker. Alleen het display van zijn opnameapparaat geeft licht. De pianist speelt Mercy, mercy van Cannonball Adderley. Daarna zet hij het op zijn site, onder de noemer 'Bert's Bytes'. Elke week staat er iets nieuws. Een improvisatie, een flard van een gedachte vertolkt op de piano, een liedje geïnspireerd door vogels of een stukje klassiek. De muziek van Van den Brink is altijd werk in uitvoering. Hij speelt geen vlekkeloos afgeronde verhalen. Losse eindjes zijn er, rommeltjes en onduidelijkheden die je zelf mag invullen. Bert van den Brink is niet van het grote gebaar of de waanzinnige vernieuwing. Hij zoekt de menselijke maat. Daar vertelt de pianist leuk over in de documentaire My Piano Is A Mirror die bij de cd Reflections zit. Dat is een begeesterde liveopname van een concert in Jazzclub Porgy & Bess in Terneuzen in 2007, met Hein van de Geyn en Hans van Oosterhout. Uit hetzelfde jaar is de documentaire van Annelotte Verhaagen, het jaar dat Van den Brink flink in de aandacht stond omdat hij de VPRO/Boy Edgar Prijs ontving. Overal mocht hij vertellen over zijn muziek, maar ook over zijn blind zijn. Het hoort erbij, al laat de pianist in subtiele bewoordingen blijken altijd op zijn hoede te zijn. Zeker als hij populaire musici als Dee Dee Bridgewater of Gino Vannelli begeleidt. 'Ik let heel sterk op de binnenkant. Anders loopt de wereld over mij heen.'