Bananaz

Rond 2000 had Damon Albarn genoeg van Blur, Britpop en zijn eigen kop in de media. Hij wilde iets anders, en dat werd Gorillaz, een popband met de vier stripfiguurtjes 2D, Murdoc, Noodle en Russel als bandleden. Jamie Hewlett (animaties) en Damon Albarn (muziek) bleven onzichtbaar. Toen de gedoodverfde studioband tóch live op tournee ging, werd gemusiceerd achter een filmscherm. n de documentaire Bananaz geeft filmmaker Ceri Levy voor het eerst een kijkje in de keuken, van het prille begin tot de succesvolle optredens in de Verenigde Staten (Albarn was in dat land succesvoller met Gorillaz dan met Blur). Het is vooral aardig om te zien hoe Albarn samenwerkt met muzikanten en gasten van verschillende pluimage: een oude Jamaicaanse dub-bassist, hiphopcrew De La Soul, de bejaarde Cubaanse zanger Ibrahim Ferrer, acteur Dennis Hopper, de even vrome als argwanende juf van een Afro-Amerikaans kinderkoor. Gorillaz moest losjes en ongedwongen zijn, maar door het onverwachte succes raakt Albarn tóch weer gevangen in de mechanismen van de muziekindustrie: labelmanagers, suffe interviews, lange reizen. Op die momenten vertelt Bananaz ons een boeiend verhaal, maar we zien toch vooral veel melig muzikantengeouwehoer, zodat Bananaz weliswaar inzichtelijk is, maar uiteindelijk toch minder interessant dan wat zich bij Gorillaz vóór de schermen afspeelt.