Mascagni: L'amico Fritz

Is het Puccini? Kan haast niet. Toch Puccini? Moet haast wel. Puccini dus? Echt niet. Verras de visite met de opera L'amico Fritz van Pietro Mascagni (1863-1945). Curieus: het is muziek die soms meer op Puccini lijkt dan Puccini zelf. Het gekke is alleen, trekjes die 'typisch Puccini' heten, sinds die zijn draai vond met Manon Lescaut (uit 1889-1892), zaten in 1891 al in Mascagni's L'amico Fritz. Kennelijk hebben de maanden waarin Puccini en Mascagni als conservatoriumstudenten op één kamertje woonden meer opgeleverd dan alleen een gezamenlijke benieuwdheid naar Wagners Parsifal, waarvan ze elkgetweeën een exemplaar kochten. Mascagni, componist van de bekende eenakter Cavalleria rusticana (1890), wordt wel een one opera composer genoemd. In werkelijkheid schreef hij er vijftien. Heel soms wordt L'amico Fritz nog uitgevoerd. In concertvorm, omdat de kwaliteit van het libretto, door Verdi al bestempeld als 'het idiootste dat ik ooit tegenkwam', niet opweegt tegen de moeite van een enscenering. Dat L'amico Fritz Pucciniachtiger klinkt dan Cavalleria rusticana, maar dan op een frisse, bekoorlijke manier, laat zich afhoren aan een opname die in de Deutsche Oper Berlin is gemaakt onder Alberto Veronesi. De tenor Roberto Alagna is Fritz Kobus, een landeigenaar die zich een verstokt vrijgezel waant, tot hij simpel zijn hart verliest aan een pachtersdochter (waarmee het verhaal zo goed als compleet is). Wie naast Alagna diens vrouw Angela Gheorghiu verwacht, wordt op zijn wenken bediend. Maar, waar Alagna in opnamen met Gheorghiu altijd de gewoonte had over de subtiele sopraankunst van zijn echtgenote heen te blèren, oefent hij zich nu in charme en gepolijst ensemblewerk. Kennelijk (het kan niet anders) is Gheorghiu bezig van hem te scheiden. Hoor het 'kersenduet' in akte II, en je hoort iets onweerstaanbaars.