Subway Moon

Tekst is altijd belangrijk geweest voor de Amerikaanse saxofonist Roy Nathanson. Met zijn oude groep The Jazz Passengers heeft hij vocale albums gemaakt waar Jeff Buckley, Debbie Harry en anderen op zongen. Tegenwoordig leidt hij het ensemble Sotto Voce, waarin jazz wordt gemengd met meerstemmige zang en samples, en de drums zijn vervangen door een 'human beat box'. De muziek draait om zijn voorgedragen teksten, en een aantal daarvan zijn ook opgenomen in zijn pas verschenen dichtbundel, die ook Subway Moon heet (uitgegeven door Buddy's Knife, Keulen). Woord en klank zijn geïnspireerd door de Q Train, die Nathanson van zijn huis in Brooklyn naar Manhattan brengt, om les te geven. Observaties van de mensen aan boord spelen een grote rol, en het geluid van de metro wordt geregeld geïmiteerd, door stemmen of instrumenten. En de hele cd is ook een trip, waarin je wordt meegezogen. Een hoogtepunt is Dear Brother, een prachtig gedicht over Nathansons overleden broer, dat een Steve Reich-achtige vocale sample combineert met een joodse voorzanger, een klezmerviool en een hartverscheurende altsaxsolo. Ook trombonist Curtis Fowlkes uit de Passengers huilt en lacht op indringende wijze mee. Er zijn meerdere luisterbeurten vereist om alle nuances te ontdekken in de stukken, die soms aan een hoorspel doen denken, met caleidoscopische arrangementen die kunnen escaleren tot georganiseerde chaos of schrijnende contrasten creëren, zoals tussen de kreet 'Why are you killing me' van een metropassagier en de lieflijke Beach Boys-harmonieën van de band. Regen en de metro zijn de enige begeleiders op Alto Rain en Two Horn Rain, waarin hij twee saxen tegelijk bespeelt, à la Rahsaan Roland Kirk. Die wordt ook geëerd in de melodieuze en ritmische poëzie, die vaak jazz als onderwerp heeft: Look at Rahsaan - great blind king of forever/ waddling onstage/ 3 horns hanging from his mouth/ defying gravity with heavenly yowl/ defying heaven, trumping light.