L'amour de loin, olv Nagano

Jaufré Rudel, een troubadour uit de Provence die volgens een middeleeuwse legende zo bezeten was van een denkbeeldige 'verre geliefde' dat hij ziek werd van opwinding toen zij echt bleek te bestaan, stak de Middellandse Zee over en stierf bij aankomst in Tripoli in haar armen. Ziedaar de inhoud van 'L'amour de loin', van de Finse Kaija Saariaho. De opera ging in 2000 in Salzburg in première, en was in een semi-enscenering van Pierre Audi te zien in het Holland Festival 2005. Niet tot ieders enthousiasme, want in 'L'amour de loin' is 'drama' afwezig. In Saariaho's muzikale vocabulaire komt het begrip 'theatrale wending' nauwelijks voor. Wel is er zindering, poëzie (van Amin Maalouf) en vocaal raffinement, en gaan verlangens en boetedoening gehuld in langzaam verglijdende harmonieën, flikkerend door permanente timbrewisseling. 'L'amour de loin' is een van de fascinerendste grotere partituren van de laatste kwarteeuw - al lijkt het 't beste om niet alleen de gravin van Tripoli denkbeeldig te houden, maar het hele schouwspel. Bij de verzengende electro-instrumentale gloed waarin Saariaho de zangstemmen laat verdampen, is de eigen fantasie van de luisteraar een probater theatermiddel dan de beelden die er tot nu toe bij werden gevoegd. Leve de dirigent Kent Nagano, kortom, die voor een productie met Berlijnse omroepkeurkorpsen sublieme solostemmen uitkoos (Daniel Belcher, Ekaterina Lekhina, Marie-Ange Todorovich). Hij zet ze zo kunstig in het perspectief van electronica, Orchester en Rundfunkchor, dat je ze steeds terug wilt horen.