Wolf, Schubert, Strauss, Purcell, Arne en Quilter

Muziekopnamen hoeven niet per se erg oud te zijn om in aanmerking te komen voor het predicaat 'oud'. Vooral zangstemmen, zangstijlen beter gezegd, hebben de neiging vrij snel uit de tijd raken, net als jurken, gebaren en sommige omgangsvormen. Maar er zijn ook stemmen wier opnamen immuun lijken voor veroudering. Neem de sopraan Elisabeth Schwarzkopf. Haar Richard Strauss-opnamen vormen na een halve eeuw nog een absolute standaard. Het Duitse cd-label Audire, dat uit radioarchieven put en zichzelf gespecialiseerd noemt in historical publications, heeft in Berlijn een lieduitzending van Schwarzkopf opgesnord uit 1958. Met de pianist Michael Raucheisen vertolkt ze liederen van Strauss, Wolf en Schubert, in een curieuze combinatie met Engels barokwerk van Purcell en Thomas Arne. De opname is mono en klinkt duidelijk naar de periode waarin op de radio nog waterstanden werden voorgelezen. Het tegendeel van waterstanden lezen wordt echter geleverd door Schwarzkopf - 43 jaar oud, en begiftigd met een vocale overrompelingskracht die niet alleen op een messcherpe techniek stoelt (elke noot klinkt als geëtst), maar ook op superieure expressieve en analytische vermogens. Over de uitvoeringspraktijk van de barok-Britten Purcell en Arne was men in 1958 nog niet erg historisch geïnformeerd. Dat leidt tot Schwarzkopf plus pianovertolkingen die nu krankzinnig aandoen. Totdat je een knop omdraait, en bereid bent net te doen alsof de muziek van Benjamin Britten is. Dan hoor je plotseling glorieuze liedzang. Van zichzelf glorieus zijn haar Mignon-liederen van Wolf. In Richard Strauss' Hat gesagt - bleibt's nicht dabei is ze een kloon van de eeuwig jeugdige Zerbinetta van Strauss' opera Ariadne auf Naxos. Merkwaardig: in de (zeldzame) Italiaanstalige Schubertliederen Vedi quanto en Misero pargoletto doet ze denken aan de toch heel erg bij ons horende Cecilia Bartoli.