No Line On The Horizon * * * *

De nieuwe single van U2, Get On Your Boots, is het minste nummer op hun album No Line On The Horizon. Het staat precies op de helft en iedere keer is het even schrikken, zoals een wasmiddelencommercial je uit een meeslepende film haalt. Want meeslepend is de nieuwe U2 zeker. Spannender dan de wat plichtmatige How To Dismantle An Atomic Bomb, hun voorlaatste plaat uit 2004, en minstens zo goed als All That You Can't Leave Behind, het album dat U2 er creatief weer bovenop hielp na het debacle dat Pop heette.   Alle politieke, soms zelfs ergerlijk messianistische,  ambities van Bono zijn naar de achtergrond verdreven. U2 doet waar ze de grootste rockband ter wereld mee zijn geworden: hemelbestormende muziek maken. De toon van Bono is verbeten in het spannend gearrangeerde openingsnummer No Line On The Horizon, waarna meteen het beste U2 nummer in jaren volgt. Magnificent: 'I was born to sing for you, I didn't have a choice but to lift you up.'   Het klinkt oprecht. U2 op zijn best doet altijd precies dat: met opzwepende rock 'n' roll je even  optillen. Elevation  noemden ze dat zelf.   Daarvoor is niet alleen Bono essentieel, veel van de mooiste momenten op No Line On The Horizon komen van gitarist The Edge. Het duurt even voordat hij zijn eerste lyrische gitaargeluid  naar de voorgrond brengt, maar de op zichzelf niet fantastische compositie Unknown Caller wordt door zijn magistrale solo naar een groots slot gevoerd.   Hoewel ook nu geen ballad van het niveau van een One valt te bespeuren, zijn twee kleine ingetogen nummers aan het slot - White As Snow en Cedars Of Lebanon - net die liedjes die de plaat compleet maken. Een fluisterende Bono imponeert meer dan een schreeuwende. No Line On The Horizon is een complete, ouderwets goede rockplaat.