Gerald Finley (bas-bariton), Julius Drake (piano)

Gerald Moore, de legendarische pianist achter liedzangers als Schwarzkopf en Fischer-Dieskau, doopte zijn memoires in 1962 Am I Too Loud?. De titel knipoogde naar een immer precaire kwestie in het liedvak: de balans tussen stem en piano. De power van de hedendaagse concertvleugel zal zelden aanleiding geven tot de tegenovergestelde vraag: Am I Too Soft?. Toch moet Julius Drake hem weleens hebben gesteld aan Bostridge, Kirchschlager, Lott of een van de andere vocalisten uit zijn adressenboekje. Dynamische nuance, en dan vooral de zachte kant op, vormt een van Drakes troeven. Christianne Stotijn boft dat ze met deze Brit een Tsjaikovskiplaat heeft kunnen opnemen. Al heeft de mezzosopraan tegelijkertijd ook een beetje pech. Drake pleegt namelijk overspel met de Canadese bas-bariton Gerald Finley. Hoe lovenswaardig Stotijns studio-Tsjaikovski ook uitpakt, met een live-optreden in Wigmore Hall toont Finley zich vooralsnog de completere zanger.   Stotijn noch Finley koestert Slavische hebbelijkheden als wappervibrato en dronken gevoerde tong. Ze zingen Tsjaikovski alsof de componist zijn oor te luisteren heeft gelegd bij de historisch verantwoorde Schubertzang: elke klank vindt z'n rechtvaardiging in de tekst. Stotijn is in haar element wanneer ze sotto voce een lied binnensluipt, zoals in Milde sterren schenen voor ons. Het lage register met oe-vocalen ligt haar lekker, naar de hoogte en de vibrerende áá-klank toe groeit de onrust. Finley zingt in alle registers even vloeiend. Behalve Tsjaikovski nam hij in oktober 2007 songs van Ned Rorem mee naar Wigmore Hall. Tussendoor onthulde hij de barre schoonheid van Moesorgski's Liederen en dansen van de dood.  En fenomenaal hoe Julius Drake de spanning live nog eens extra opschroeft.