Purcell: Dido & Aeneas

'Ik ga de klassieke muziek redden.' Die waarschuwing liet de dirigent Teodor Currentzis een paar jaar geleden horen in een Britse krant. En waarvan ging deze jonge Griek de klassieke muziek dan wel redden? Van 'academisch musiceren', wat volgens hem zoiets was als 'vrijen met condoom'. Currentzis onderneemt zijn missie tegenwoordig vanuit Novosibirsk. Daar, in de Siberische hoofdstad, is hij neergestreken als operadirigent en heeft hij het oudemuziekensemble MusicAeterna opgericht. De spelers rekruteerde hij op een tocht langs tientallen muziekscholen. Gelukkig zwierf in Novosibirsk ook nog een klavecimbel van de Nederlandse bouwer Fred Bettenhausen, zodat het plan om Purcells opera 'Dido & Aeneas' op te voeren daarop in elk geval niet kon stranden. Vrijen met condoom is het niet geworden. Met het Purcelljaar 2009 in aantocht zet Currentzis zelfs een markante 'Dido' neer met, toegegeven, enkele groteske trekjes. Voornaamste bezwaar: een koor dat bij vlagen stotend opereert. Minste gebrek: strijkers die vooral in de ouverture nog niet de perfectie hebben van Siberiës beroemde vioolzonen Vengerov en Repin. Grootste attractie: de Duitse sopraan Simone Kermes. Zij laat Dido als een getourmenteerde 'tragédienne' afkoersen op haar zelfmoord. Verinnerlijking is Kermes' tweede natuur. Ze zingt weliswaar, maar haar stem raakt zelden ver uit de buurt van het neuriën, praten, piekeren, zuchten en weer moed scheppen. Deborah York is haar standvastige dienstmaagd Belinda, in de Trojaanse held Aeneas (Dimitris Tiliakos) had meer pit mogen zitten. Aan patente heksen en zeemannen is in Siberië intussen geen gebrek.