Road Shows, Vol. 1

Tenorsaxofonist Sonny Rollins kan het niet verdragen zichzelf terug te horen. Liever dan zich te ergeren aan zijn spel, dat in zijn ogen al na een week hopeloos verouderd is, studeert de 78-jarige Amerikaan uren achtereen zodat hij het publiek ieder optreden meer kan geven. Het is dus bijzonder dat Rollins toch in opnamen is gedoken van zijn concerten over de hele wereld. De saxofonist wikte, woog en stelde het eerste deel samen van wat een reeks aan Road Shows zal worden. In zeven nummers van rond de tien minuten, onder meer opgenomen in 1980, 2000 en 2007 in Zweden, Polen en Japan, geeft Rollins de luisteraar een dosis energie cadeau waarvan het verbluffend is dat een cd die kan bevatten. De saxofonist scheert met de ogen dicht langs afgronden, rijdt kilometers lang met losse handen, geeft ontwrichtende duwtjes tegen eeuwenoude bouwwerken en kietelt op plekken waarvan je niet wist dat je ze had. Rollins is op topkracht, ook op de meest recente opname is zijn teder rauwe toon onontkoombaar. Er hangt een intense tinteling in de lucht die alleen hij kan veroorzaken. De afgelopen jaren hebben velen zich geërgerd aan de zompig timende, timide begeleiders van de saxofonist, maar hier spelen ze prachtig. En op de opnamen uit de jaren tachtig spelen steengoede musici onder wie drummer Al Foster en bassist Jerome Harris. Er staat een Rollins-compositie op die nooit eerder op plaat is gezet, Blossom. We horen hem weer eens met een pianist (Mark Soskin) en hij speelt samen met bassist Christian McBride en drummer Roy Haynes een kale versie van Some Enchanted Evening vol liefde. Dit is een van de beste cd's van Rollins' carrière.