La sonnambula

Slaapwandelen betekent dat iemand aan de wandel gaat terwijl hij of zij slaapt. Cecilia Bartoli doet dat in Bellini's opera La sonnambula. Omdat ze er ook hardop bij droomt, blijft het interessant voor de cd-koper. De tenor in dit meesterwerk begrijpt weinig van sonnambulismo. De bariton heeft er een heel karwei aan, hem uit te leggen met welke afwijking Bartoli is behept. Het leed is dan al geschied: de mezzosopraan, verloofd met de tenor, wandelde in nachtjapon de slaapkamer van de bariton binnen. Dat was vragen om moeilijkheden. Pas als het slaapwandelen zich herhaalt - tegen het eind van de opera, hoog langs een dakrand - is men overtuigd van haar onschuld, en kan de bruiloft beginnen. La sonnambula, kán dat met een mezzosopraan? Sopranen als Callas hadden er succes mee. Een mooie Sonnambula werd kort geleden nog uitgebracht met Nathalie Dessay, coryfee van de hoge hoogte. Cecilia Bartoli, die haar mooiste tonen een half registertje lager heeft zitten, trekt er een lange neus naar. Zij constateert dat verschillende topnoten die bij La sonnambula in zwang zijn geraakt, pas later aan de partituur zijn toegevoegd. Bellini zelf schreef de hoofdrol anno 1831 op het lijf van Giuditta Pasta, een zangeres die haar beste tonen in het mezzoregister schijnt te hebben gehad. Maria Malibran, ook een beroemde sonnambula, was eveneens een mezzo. Bartoli's opname van La sonnambula, de eerste die gemaakt is met oude instrumenten, is een vervolg op Bartoli's Malibranproject van vorig jaar. De finale slaapwandelscène - Ah! Non credea mirarti - nam daar al een prominente plaats in. Nu hoor je dat Bartoli (altijd op haar best in kruidige notenpartijen van gekwelde en/of spotzieke karakters), ook een opera lang met overtuiging de blanke onschuld kan uithangen. Ze moet grote invloed hebben gehad op dirigent Alessandro de Marchi en zijn Orchestra La Scintilla, want ook in de strijkers en blazers is het zoetheid en tederheid wat de klok slaat. Jammer dat de dungevooisde Juan Diego Florez als verloofde soms aan het mekkeren slaat. De keus van de bariton, Ildebrando d'Arcangelo, kon niet beter. Wat Bartoli niet vertelt, is dat de grote signora Pasta ook faam genoot vanwege de hoge tonen die ze wist te raken. Wel meldt Bartoli keurig welke Sonnambula-nummers (bij elkaar een half uur muziek) ze zelf in een lagere toonsoort heeft laten zetten. In combinatie met het zwaar gefotoshopte portretwerk in en buitenop het boekje, levert het mengimpressies op van authenticiteit en manipulatie.