Running With The Beast

Het kan dus toch in Nederland: rock 'n' roll spelen die even ranzig als origineel klinkt, en waar ze van Japan tot Amerika versteld van staan. Het debuut van zZz was bij vlagen al verbijsterend. De opnieuw door dolgedraaide orgels, verwoestende drums en de door waanzin gedreven zang tweede plaat is ronduit verbluffend. 'Running With The Beast' kent een veel voller geluid, maar nergens worden concessies gedaan aan de rauwheid van weleer. Zelden ook zo'n plaat gehoord waar je zo vaak bij in de lach schiet. Daan Schinkel heeft zijn aftandse orgeltje bijstand gegeven van synthesizergeluiden die in de jaren tachtig heel hip waren en nu vooral op de lachspieren werken. En hoe serieus moeten we die door Björn Ottenheim gecroonde ballad 'Amanda' eigenlijk nemen? Diverse malen lijkt de plaat volledig te ontsporen (de falset in 'Loverboy'), maar dat blijkt slechts schijn. De songs steken zeer doordacht in elkaar, ze worden gespeeld met de vurigheid van de beste punkrock en zijn versierd met een flinke trits psychedelisch gekleurde slingers. De zang van Ottenheim neigt nog altijd naar die van Jim Morrison en Alan Vega, maar vindt hier meer een eigen geluid. zZz grijpt op dit 'Running With The Beast' toch al veel minder terug naar het verleden. 'Sleazy' klinken ze nog altijd maar van retro is geen sprake meer. Dolkomische kermismuziek van een volkomen bezeten duo. En nu maar hopen dat ze buiten Nederland, waar Epitaph de plaat gaat uitbrengen, niet al te veel aan zZz verslingerd raken. Hier genieten we er ook graag nog even van. Een band om apetrots op te zijn.