Bach en Goebaidoelina

De componiste heet Sofia en brak in het Westen pas laat door. De violiste heet Anne-Sophie en werd als puber geprotegeerd door Herbert von Karajan. Goebaidoelina (1931) en Mutter (1963): hun levens kruisten elkaar vorig jaar, op weg naar de wereldpremière van Goebaidoelina's vioolconcert In tempus praesens. De componiste getrouw kent het stuk een spirituele lading. Met tinkelslagwerk en violistische fluittonen varen we ten hemel. Met een Wagnertuba dalen we af in de hel. Trillergezoem geeft structuur aan de solopartij, net als plastische, stijgende intervalsprongen die doen denken aan de gymnastiek waarmee het tweede deel van Ravels vioolsonate begint. Een climax in de 19de minuut mondt uit in ritmische, onheilspellende orkestroffels, waaraan de viool al slalommend en soebattend probeert te ontkomen. In de solocadens die volgt, etaleert Mutter lenigheid en kleurgevoel. Na Offertorium (1980) is In tempus praesens het tweede vioolconcert van Goebaidoelina. Met meesterhand brengt ze toefjes orkest aan, die door Valeri Gergjev en het London Symphony Orchestra kraakhelder worden belicht. De nieuwe Goebaidoelina wordt ingeleid door de twee vioolconcerten van Bach, een broeder in de spiritualiteit, aldus Mutter. Ze heeft voor de gelegenheid een kopie van een 18de-eeuwse strijkstok uit de kast gehaald. Menig barokviolist zal het afleggen tegen haar techniek: ze articuleert licht en maakt perfecte huppeltjes. Maar in het vormen van eloquente frases - bij Mutter lijkt elke noot belangrijk - kan ze nog wat hulp gebruiken.