Death Magnetic

Dat er nog een Metallica- plaat verschijnt, mag na de documentaire 'Some Kind Of Monster' al een klein wonder heten. Dat de plaat behoorlijk goed is en dat je er nauwelijks aan kunt afhoren dat de opnamen zo'n vier jaar geduurd hebben, is helemaal goed nieuws voor metal-fans die toch al weer een jaar of zeventien wachten op een plaat met dezelfde impact als 'Metallica', het zwarte titelloze album met de monsterhits 'Enter Sandman' en 'Nothing Else Matters'. Het is deze plaat uit 1991 waarnaar 'Death Magnetic' stilistisch vooral teruggrijpt. Kirk Hammett mag weer lekker soleren, de dubbele bassdrum van Lars Ulrich ratelt zich vakkundig door de virtuoze tempowisselingen en bassist Robert Trujillo doet zijn voorgangers met gemak vergeten. Vernieuwend is het geluid van Metallica al lang niet meer, en de grote verdienste van producer Rick Rubin lijkt dat hij de band ook niet heeft willen veranderen. Maar ondanks Rubins advies om vooral met complete nummers de studio in te gaan, is toch te duidelijk te horen dat de plaat met veel knip- en plakwerk is vervaardigd. Het lijkt wel alsof Rubin alle instrumentale passages uit vier jaar studiowerk heeft verzameld en de beste daarvan in de liedjes heeft geïmplanteerd. Knap werk, dat wel, maar het doet toch afbreuk aan de songs, die blijven door de bank genomen in de schaduw staan van die op de platen 'And Justice For All' en 'Metallica'. Veel meer dan het consolideren van hun status als grootste metalband ter wereld doet Metallica dus niet, maar dat is eigenlijk al meer dan verwacht kon worden naar al die jaren.