Perfect Symmetry

Het bijzondere aan het Britse poptrio Keane was in de eerste plaats hun instrumentarium. Geen gitaar, wel toetsen, zang en drums. Vooral op hun eerste album, het miljoenensucces 'Hopes And Fears', gaf dat de vaak melancholieke liedjes iets eigens. Liedjes die gezongen werden door Tom Chaplin, maar geschreven door Tim Rice-Oxley, wat binnen de groep inmiddels breed uitgemeten spanningen gaf. Chaplin had niet alleen steeds meer moeite met het leggen van zijn ziel en zaligheid in andermans liedjes, hij kreeg er ook nog een drank- en drugsprobleem bij, zo vertelde de band aan ieder die dat horen wilde. Het een stuk mindere tweede album 'Under The Iron Sea' (2006) is een weerslag van de turbulentie binnen de band. Het nieuwe 'Perfect Symmetry' moet een groep laten horen die alle ellende overwonnen heeft, en de demonen heeft uitgebannen. Het laat in elk geval een Keane horen die alle oorspronkelijkheid kwijt is. Want de soberheid van weleer heeft nu definitief plaats gemaakt voor wat kitscherig jaren tachtig geluid. Niet alleen klinken er nu wel volop gitaren, ook elektronica wordt door het trio ruimhartig omarmd. Die nieuwe sound is bij vlagen lelijk in liedjes die vooral aan de wat mindere jaren tachtig bands refereren. Meer China Crisis dan U2, zeg maar. En welke band wil anno 2008 nog lijken op Duran Duran een kwarteeuw geleden? Toch komt Keane ermee weg, want Rice-Oxley heeft een knap gevoel voor sterke liedjes. Hij schudt de pakkende songs veel makkelijker uit de mouw dan Coldplay's Chris Martin. 'Perfect Symmetry' kent genoeg hitgevoelige nummers om radiomakers nog lang te plezieren.