Mozart, Verdi e.a.

Op 5 september is hij geboren, Tiago Arua Schrott, de zoon van de Uruguayaanse bas-bariton Erwin Schrott. Het wurm zou het nieuws nooit hebben gehaald, wanneer zijn moeder niet toevallig had geluisterd naar de naam Anna Netrebko. Wie weet heeft de Russische sopraan het blijde nieuws wel doorgegeven toen Schrott zich eind januari ophield in Valencia, druk in de weer met de opnamen voor zijn debuut-cd op Decca. Het valt voor de jonge moeder te hopen dat hij zich niet te veel identificeert met Don Giovanni, de rol waarmee Schrott de afgelopen jaren triomfen heeft gevierd. Mozarts vrouwenverslinder komt op zijn cd twee keer voorbij, naast Figaro-aria's (eveneens van Mozart) en operawerk van Berlioz, Gounod, Meyerbeer en Verdi. Het is de tuttifrutti van het bas-baritonale vak. Je moet wat in je mars hebben om te kunnen boeien met zulke uiteenlopende stijlen en met dramatische momenten waarvan de context ontbreekt. Schrotts stem is er in elk geval een waarin je kunt wegkruipen. Aan resonantie geen gebrek, alle galmgaten staan open. Hij heeft de ideale aanleg voor operahuizen die meer belang hechten aan volume dan aan nuance. Verder beschikt hij over een aardig parlando. De lach is duivels genoeg voor Méphistophélès in Gounods Faust. Maar waar het aankomt op introspectie (zoals in de aria 'Elle ne m'aime pas' van Filips II uit Giuseppe Verdi's Don Carlos) geeft Schrott niet thuis. En achteloos stuitert hij door 'Fin ch'han dal vino' (Don Giovanni), waarvan de hitsigheid zich alleen laat oproepen via ijzeren beheersing. Misschien zou Schrott zijn zangersleven in het teken moeten stellen van het temmen. Want altijd ronken, dat kan natuurlijk niet.