Ottavio Dantone, Accademia Bizantina

Oudemuziekliefhebbers zullen ze koesteren, de platen van het label L'Oiseau-Lyre. Vanaf het begin van de jaren zeventig gaf de Decca-dochter ruim baan aan Hogwood, Pickett, Rooley en andere profeten van de historische uitvoeringspraktijk. Het label leek een stille dood gestorven - totdat Decca vorig jaar de wederopstanding bekendmaakte. Sindsdien is er een stapel heruitgaven verschenen, vaak niet eens op cd maar in 'digital format', klaar voor de handel op internet. Slechts mondjesmaat levert L'Oiseau-Lyre nieuwe titels, zoals volgende maand Bellini's opera 'La sonnambula' met Cecilia Bartoli en Juan Diego Flórez. Op de eerste nieuweling van het herrezen label kleedt Ottavio Dantone zijn Accademia Bizantina uit tot op het hemd. In Bachs klavecimbelconcerten, met Dantone als solist, vormen vijf strijkers een heel barokorkest. Aldus sluit ook Italië aan bij de mode die wil dat de ware Bach schuilt in een slanke Bach. Of de componist die minimalistische praktijken heeft gehuldigd, valt te bezien. In het Leipzigse koffiehuis van Gottfried Zimmermann, waar Bach wekelijks een 'collegium musicum' kwam dirigeren, keek hij soms wel veertig musici in de ogen. Kwestieus is ook het aandeel van Dantones opnametechnici: ze pompen de afgeslankte Bach net zo lang op tot hij alsnog als een kleerkast uit de boxen springt. Als Bachvertolker is Ottavio Dantone van de conceptuele soort. Hij kiest een tempo, bepaalt een aanpak, geeft een druk op de knop - en alles rolt er gesmeerd uit. Breekt er een Largo of Adagio aan, dan mis je enige gekte.