And this is free

Fotograaf Mike Shea had een vooruitziende blik. Toen begin jaren zestig de eerste draagbare filmcamera's met geluid op de markt kwamen, gaf fotograaf Mike Shea zijn Leica's en Nikons aan zijn zoon en ging met de filmcamera de straat op. Die straat was Maxwell Street in West-Chicago, die op zondagen werd afgesloten voor verkeer en dan het toneel werd van een immense openluchtmarkt. Zigeuners, joden, Italianen, Ieren, zwarten, Russen - alles wat Amerika maakte tot wat het was liep er door elkaar en probeerde de ander wat centen uit de zondagse broek te kloppen. Vier maanden lang zwierf Shea er rond. Hij filmde de koopman die een papieren zak volstopt met flesjes en doosjes. Hij filmde de man die een probaat middeltje tegen kalknagels heeft. Maar vooral filmde hij de blues- en gospelartiesten. Het was 1964 en de blues was in zo'n goede conditie dat Britse bands er bij bosjes voor bezweken. De muziek die Shea vastlegde, is fascinerend. Robert Nighthawk en Johnny Young zijn de bekende namen, de anderen doen niet voor hen onder. Shea filmde hen in prachtig zwart-wit, met veel oog voor details en omgeving. Het publiek is bij hem even belangrijk als de artiesten. Zelden was Chicago-blues zo aanraakbaar dichtbij. Shea's film alleen is reden genoeg om de box te kopen. Shenachie deed er een cd met opnamen van bluesartiesten uit Chicago bij, een boekje met herinneringen en de film Maxwell street: a living memory van Shuli Eshel, waarin de joodse geschiedenis van de straat wordt opgediept.