Out of Frame

Guus Janssen (1951) is één van de prominentste muzikanten van de Nederlandse impro. Een pianist en een componist op wie je dol kunt zijn vanwege zijn totaal eigenzinnige, weerbarstig kale Hollandse stijl, waarin bijzonder onnadrukkelijk zijn waanzinnige muziekkennis te horen valt. Maar ook iemand aan wie je je kunt ergeren omdat zijn spel soms zo calvinistisch en monomaan kan overkomen. Het is maar net wanneer en in welke situatie je hem hebt gehoord. Op deze live-opname, van een geïmproviseerd soloconcert in maart dit jaar in het Bimhuis, komen de verschillende gevoelens die Janssen teweeg brengt samen in een magnifieke krachtcocktail. De verhalende boog, de klankkleur, de ongelooflijk intense spanning die Janssen in zijn spel legt: alles klopt aan deze plaat. Hoe vaker je hem draait, hoe beter hij wordt. Er blijven steeds weer andere passages haken. Waarom speelt Janssen dit nu? Wat is zijn intentie? Vind ik dit wel passend? Het blijft mysterieus, de pianist strijkt je geregeld tegen de haren in. Dat is fantastisch. Omdat het hier met zoveel stijl, intelligentie en tederheid gebeurt. Janssen toont groot respect voor de luisteraar door de interpretatie van zijn ideeën volledig aan hem over te laten. Of bijvoorbeeld zijn ode aan easylisteningkoning Bert Kaempfert ironisch of hartstochtelijk kan worden opgevat, je kunt het je blijven afvragen maar uiteindelijk stuurt de muziek je naar één conclusie: het maakt niet uit. Out of frame is een pianoplaat van wereldklasse.