Brahms: o.a. hoorntrio

Ze deelt minder handtekeningen uit dan Janine Jansen, sukkelt in wereldroem achterop bij Hilary Hahn en kent stevige concurrentes in Leila Josefowicz en Julia Fischer. Maar laat niemand zich verkijken op Isabelle Faust. Zeker als het om kamermuziek gaat kan de Duitse violiste iedereen aan. De Schubertplaat die ze een paar jaar geleden opnam met de pianist Alexander Melnikov, liet een intelligente strijkster horen die haar inspiratie put uit de noten en hun context. Het duo waagt zich nu aan het Hoorntrio opus 40 van Johannes Brahms en de Nederlander Teunis van der Zwart schiet ze daarbij te hulp. Isabelle Faust heeft haar Stradivarius uit 1704, bijgenaamd 'Doornroosje', bespannen met 19de-eeuwse darmsnaren. Alexander Melnikov bespeelt een warme Bösendorfer uit 1875, die door het Enschedese atelier van Edwin Beunk en Johan Wennink onder handen is genomen. En Teunis van der Zwart was met het authentieke musiceren op natuurhoorn allang bekend vanwege zijn werk in het Orkest van de Achttiende Eeuw en het Freiburger Barockorchester. De drie maken van Brahms een kamerjas die je niet meer uit wilt trekken. Ze zoeken, luisteren en mengen, waarbij vooral Fausts viool zich als een kameleon naar de omgeving kleurt. Ergens in haar toon schuilt pianovilt, dat een paar maten verder alweer kan worden ingeruild voor het gesnater van een koperinstrument. Brahms schuwt de chromatiek niet. Van een natuurhoornist verlangt dat een bovenmenselijk intonatievermogen, maar Teunis van der Zwart laat zich niet gek maken. Hij brengt de foutmarge terug tot verwaarloosbare proporties. Brahms' Eerste vioolsonate en de zeven pianofantasieën opus 116 vormen een vorstelijke toegift.