Viva La Vida or

Al tijdens de wereldtournee van 2006 was frontman Chris Martin er eerlijk over: Coldplay had zijn hand overspeeld, het album X&Y (2005) was te pompeus en 'U2-achtig', en de voetbalstadions van Europa waren te groot voor de Londense band. Een volgend album zou heel anders klinken, maar eerst zou Coldplay een tijd verdwijnen. Na drie succesplaten was het tijd voor een evaluatie. Dat viel mee. Nog hetzelfde jaar werkte Coldplay al aan album nummer vier, in 2007 toerde de band alweer (door Zuid-Amerika) en drie jaar na X&Y is er een opvolger, die weliswaar nieuwe wegen bewandelt, maar meestal toch 'gewoon' Coldplay is. Viva La Vida or Death And All His Friends is een wat overdadige titel, die niet echt blijft hangen. Voor de muziek geldt helaas hetzelfde. Coldplay is afgestapt van de toegankelijke couplet-refrein-structuur van weleer en heeft ook de kamerbrede gitaren van X&Y afgedankt, maar wat is er precies voor in de plaats gekomen? Liedjes die in aanzet soms wel in orde zijn, maar zijn dichtgesmeerd met strijkers (zoals Viva La Vida) of na een melodieus begin van de weg raken en minutenlang over het talud blijven hobbelen (zoals Yes). Het tweeluik Lovers In Japan/Reign Of Love is Coldplays eigen Bohemian Rhapsody: een collage van verschillende onaffe liedjes, waarvan er een paar mooi zijn, en een paar niet. Ook in 42 heeft men de band zich zó op ritmische wendingen gefocust, dat hij vergat er een knap liedje van te maken. Het sluitstuk lijkt een 'rond' liedje, maar nee: er moest kennelijk nog tweeënhalve minuut elektronisch gepruttel achteraan. Zo is er in vrijwel elke song wel iets dat genot in de weg staat, ondanks of misschien juist door dankzij producer Brian Eno. Viva La Vida zal vast en zeker een kaskraker worden, maar dat neemt niet weg dat Coldplay de enige jonge popgroep van stadionformaat hier te krampachtig 'iets heel anders' heeft willen doen, zonder het lef te hebben écht weerbarstig te zijn.