D'Amore

Viola d'amore. Liebesgeige. Liefdesviool. Dit raadselachtige strijkinstrument werd uitgevonden in de 17de eeuw en kent nog altijd een muurbloemachtige carrière. Bach pikte het op voor de Johannes Passion, ter begeleiding van de tenor-aria 'Erwäge'. Leos Janácek greep ernaar voor zijn opera's Katja Kabanova en De zaak Makropoulos. Een eminente bespeler was ook Serenus Zeitblom, de verteller in Thomas Manns roman 'Doctor Faustus'. Het geheim van de liefdesviool schuilt in de sympathische snaar. De klank krijgt een aura door snaren die niet worden aangeraakt, maar die wel resoneren. Onder elke 'speelsnaar' - doorgaans zeven - loopt een 'meetrilsnaar'. Het is trouwens niet alleen het betoverde geluid dat componisten waarderen. Ze blijken ook gevoelig voor de symboliek: door de trillingen van de liefde slaan verwante zielen immers ook aan het resoneren. Garth Knox, voormalig altist van het in hedendaagse noten gespecialiseerde Arditti Quartet, verloor zijn hart tijdens een trip naar Italië. De liefde gaat diep, blijkt uit deze cd. Knox sleept de viola d'amore langs eeuwen muziek en elk stuk leidt tot een nieuwe vrijage. Knox improviseert op het Renaissancelied 'Malheur me bat'. Uit het werk van Tobias Hume licht hij een 17de-eeuwse pavane. In 'Les folies d'Espagne' van Marin Marais klinkt zowel de gons van de altviool als de metallieke hoogte van de gamba. De meest gulle resonanties worden door de Zwitserse componist Roland Moser uitgelokt in 'Manners of speaking'.