22 Dreams

Hoewel nooit écht slecht, waren de platen die Paul Weller sinds Stanley Road (1995) uitbracht ook niet van dien aard dat ze lang bleven hangen. Nogal solide, weinig avontuurlijke rock, daarmee liet de man zich het liefst in. Maar bij Weller weet je het maar nooit: net zoals hij in 1993 vriend en vijand verbaasde met het sublieme Wild Wood, komt hij vijftien jaar later op de proppen met 22 Dreams, een plaat die tot zijn beste werk kan worden gerekend. Muzikaal is 22 Dreams nauwelijks met een ander album uit zijn oeuvre te vergelijken, en het staat los van elke trend of mode. Van betrekkelijk conventionele popsongs als Have You Made Up Your Mind en het met fraaie dance-samples verrijkte Empty Ring tot de dankzij Robert Wyatts arrangement zeer spannend uitgepakte ode aan Alice Coltrane (Song For Alice) is de plaat één grote lofzang op alle muzikale interesses die Weller de afgelopen decennia heeft getoond. Een paar keer schiet hij uit de bocht (God met een mislukt gedicht) en ook de bijdrage van Noel Gallagher in Echoes Around The Sun is weinig verheffend. Dat alles laat onverlet dat Weller voor het eerst sinds zijn overstap van punkpop (The Jam) naar souljazz (The Style Council) weer laat horen dat hij muzikaal veel minder conservatief is dan waarvoor hij de laatste tien jaar werd gehouden.