Schubert: Die schöne Müllerin

Wat doet een gevierd zanger wanneer hij merkt dat de stem onder zijn handen wegloopt? Ertegenaan, en vechten, moet Christoph Prégardien hebben besloten. Twee jaar geleden, in het Concertgebouw, strompelde de Duitser door de tenoraria's van Bachs Johannes Passion. Dwarse stembanden, een nukkige ademsteun - op z'n 50ste leek Prégardien toe aan een welverdiende retraite. Maar opeens neemt hij voor het bescheiden Nederlandse label Challenge Classics Die schöne Müllerin van Schubert op, met Michael Gees aan de piano. Op zijn website stelt Prégardien Schuberts Schwanengesang in het vooruitzicht, maar dan met Andreas Staier, de fortepianist die hem tien jaar geleden al eens vergezelde op een Winterreise in de barre vrieskou. Vooralsnog worstelt Prégardien met zijn instrument. En de luisteraar worstelt mee. Meteen in het openingslied van Die schöne Müllerin - Das Wandern - schrik je van een overslaande stem. Waarna de tenorale streling van Wohin? toch weer rust schept. In Der Neugierige is de intonatie soms zo-zo, maar de frase 'O Bächlein meiner Liebe' druppelt vervolgens als honing in de oren. Tegen de tijd dat Prégardien ons in Des Baches Wiegenlied welterusten toezingt, gun je hem het voordeel van de twijfel. Jazeker, de zangtechniek baart zorgen. Maar de wil tot expressie is ongebroken en dringt zich bijvoorbeeld via kleine versierinkjes naar de oppervlakte. Aan Michael Gees ligt het allemaal niet. Door zijn piano stuwt en klatert een frisse bergbeek.