Everything You Want

Alles zou anders worden op de nieuwe cd van Kane. Zanger Dinand Woesthoff is samen met zijn enige vaste bandlid Dennis van Leeuwen op zoek gegaan naar een nieuwe sound, want de galmende rock van voorheen kon wel enige vernieuwing gebruiken. Dat kon zeker, want Kane ronkte altijd meer dan het rockte. Maar of Everything You Want - volgens een begeleidend schrijven 'Kane's rock 'n soul album' - de grote artistieke vooruitgang is, valt nog te bezien. De sound is inderdaad veranderd, er wordt veelvuldig elektronica ingezet en producer Scott Jacoby doet nadrukkelijk zijn best Kane een breder geluid te geven. Het klinkt allemaal goed, dat wel, maar ook anoniemer. Want waar de band nu voor staat wordt niet duidelijk. Het ontbreekt Kane aan een identiteit op deze plaat, die herinnert aan Pop van U2, hun minste plaat en het resultaat van een flinke identiteitscrisis. Een keur een dure studiomuzikanten probeert ook hier te verhullen dat de songs nog altijd zeer mager zijn. Een pakkend liedje zit er opnieuw niet in. Woesthoff is nog altijd de man van de grote gebaren. Ook wanneer Woesthoff fluistert, schreeuwt hij de opgelegde emoties nog in de oren. Het ontbreekt Kane nog altijd aan waarachtigheid. Je hebt opnieuw het idee te luisteren naar een man die graag de grootste wil zijn, maar het ontbreekt aan echt eigen ideeën. Anonieme rockmuziek, met een gedateerd elektro-sausje, dat maakt Kane. Met soul heeft het niks te maken, die moet je voelen, die kun je niet veinzen.