Pianotrio's van Tsjaikovski en Bloch

Over Tsjaikovski is tijdens en na zijn leven heel wat afgeschamperd. Vooral bij de traditionalisten lag hij slecht. Een van zijn vijanden, de criticus Eduard Hanslick, schreef in 1899 over zijn Pianotrio: 'Het hoort tot de zelfmoordenaars onder de composities, namelijk tot diegene die door hun onbarmhartige lengte zichzelf om zeep brengen.' Het kan natuurlijk zijn dat de musici daarbij een handje geholpen hebben. In handen van het Osiris Trio, dat een bijzonder fraaie opname van het Pianotrio werk heeft gemaakt, klinkt het werk helemaal niet langdradig, ook al duurt het wel drie kwartier. Het is de eerste cd van het trio met violist Vesko Eschkenazy, die Peter Brunt is opgevolgd. Eschkenazy's aandeel voegt nog een tiende punt of daaromtrent toe aan de kwaliteit van het ensemble, dat op een schaal van 1 tot 10 al nooit onder de negen dook. Maar de stuwende kracht in de Tsjaikovski-vertolking is Ellen Corver, die de hels moeilijke pianopartij ¿ de zwaarste uit Tsjaikovski's hele oeuvre ¿ een warmte en lyriek ontwringt die voor een belangrijk deel stoelt op haar vermogen het zwart-en-witte toetsenbord om te toveren tot een fascinerende waaier aan kleuren. Eschkenazy en celliste Larissa Groeneveld verdiepen en accentueren die tinten voortdurend. Dat het Pianotrio in weerwil van zijn lengte blijft boeien is voor een belangrijk deel te danken aan de thermiek die de componist in het tweede deel, een reeks variaties, heeft aangebracht, waardoor de aanvankelijke zwaarte van het stuk verkeert in een aan luchtigheid grenzende dwarreling van muzikale gedachten ¿ al gaat Tsjaikovski ook hier het exuberante niet uit de weg. Zo blijft Hanslicks zelfmoordenaar tot het eind toe springlevend.   Een beetje slordig is dat de cd-verpakking overal spreekt van het 'pianotrio in A', terwijl het gaat om een werk in a mineur. De Drie Nocturnes van Ernest Bloch fungeren adequaat als opvullertje, maar transporteren het gehoor naar een heel andere, meer ingekeerde wereld.