Morton Feldman: The Viola in my Life

Dwingende lispelingen met een organische kracht die doet denken aan de beweeglijke onbeweeglijkheid van zoiets imposants en ijzigs als een gletsjers en zoiets ijls en fragiels als een spinnenweb. Dat zijn de paradoxen in de muziek van de Amerikaanse componist Morton Feldman (1926-1987). Het Noorse Cikada Ensemble heeft daar de juiste voelsprieten voor, zo is te horen op de ECM-cd die gewijd is aan een van de sleutelwerken in Feldmans oeuvre, The Viola in my Life, dat hij schreef in 1970-71. Het werk heeft vier delen die zelden of nooit tezamen in de concertzaal te horen zijn, omdat de bezetting reikt van een simpel duo tot een compleet orkest. De geluidstechnici zijn erin geslaagd alle delen dezelfde intieme ambiance te geven. Weliswaar helpt Feldman daarbij een handje door het orkest in het slotdeel dezelfde wonderlijke, niet van hun plaats komende klanken toe te bedelen. Toch is ook dat betrekkelijk: de lichte tempoversnelling aan het slot van het eerste deel lijkt in deze context een aardverschuiving, en het karige derde deel, waarin het discours welhaast wordt gereduceerd tot een vermoeden van muziek, heeft met een lengte van vijf minuten de grootsheid van een heus Largo. Zo bezien is The Viola in my Life een complete symfonie. De Poolse altviolist Marek Konstantynowicz penseelt Feldmans lijnen uit in lange, bibbervrije streken, beurtelings warm en koel, maar steeds poëtisch.