Johan Wagenaar: Orchestral works

De reputatie van de Utrechtse componist Johan Wagenaar, die leefde van 1862 tot 1941, is nog altijd schrieler dan de man verdiende. Geregeld klinkt in Hollandse concertzalen een van zijn bij uitstek lustige en bondige ouvertures, zoals 'De getemde feeks' of 'Cyrano de Bergerac', maar daar blijft het dan bij. Riccardo Chailly brak ooit een lans voor zijn werk, maar dat is even snel (en onterecht) uit het collectieve geheugen weggezakt als de meeste van zijn verrichtingen bij het Concertgebouworkest. Het Radio Symfonie Orkest, dat intussen ook al verdwenen is, heeft in de jaren 2000-2002 een zestal Wagenaar-werken opgenomen onder leiding van Eri Klas, die de componist kennelijk ook hoog had zitten, want de registraties, die pas nu op cd zijn verschenen, getuigen van grote affiniteit met Wagenaars werk. Aardig is dat het gaat om composities die je nooit in de concertzaal hoort, waaronder de dramatische monoloog voor sopraan en orkest Aveux de Phèdre en het symfonische gedicht Elverhöi. Een groot architect van symfonische reuzenkastelen à la Mahler was Wagenaar niet, maar de de villaatjes die hij ontwierp zijn er zeker niet minder smaakvol of gastvrij om. Zijn muziek is zelden tragisch; optimisme overheerst, maar dat is dan ook zo smaakvol en opbeurend dat het helemaal niet stoort. Weemoedig laat hij de hobo klagen in het Larghetto voor hobo en orkest, en e 'Sinfonietta' uit 1918 combineert bespiegeling met een lustvolle afsluiting, waarin een melodiek in de trant van Piet Hein een onhollandse allure krijgt. De malse klankgeving van het Radio Symfonie Orkest maakt het feest compleet.