Hard Candy

Pharrell Williams (van producersduo The Neptunes), Justin Timberlake en Timbaland bepaalden het geluid van de Amerikaanse mainstream-pop van dit decennium. Dus dacht Madonna, geslepen trendvolgster als ze is: die moet ik hebben voor mijn elfde studioplaat. Kanye West er nog bij, en klaar ben je. Als 'Hard Candy' één ding bewijst, dan is het dat ook een indrukwekkende batterij producers en studiogasten weinig kan uitrichten als er domweg geen liedjes zijn. Madonna gaat verder waar ze op nummer tien, de zwakke aerobicplaat 'Confessions On A Dancefloor' (2005), gebleven was, zij het met een vers urban-sausje van R&B en een beetje hiphop. 'Hard Candy' klínkt beter dan zijn voorganger, maar meer dan enige studiotechnische winst is amper geboekt. Als je door de poenerige productie heenluistert, blijft precies de plaat over die je op basis van de hoesfoto verwacht: 'Hard Candy' ziet eruit als een goedkope 'Radio 538-megamix'-cd. Het album kent hooguit iets meer aardige momenten en aanzetten tot liedjes dan 'Confessions', maar alle betrokkenen blijven ruim onder hun niveau: Pharrell verrichtte beter werk met Britney Spears en Gwen Stefani, Timbaland was veel beter op dreef met Missy Elliott en Nelly Furtado, en Justin Timberlake? Die kijkt ook wel link uit en bewaart zijn beste ideeën natuurlijk voor zijn eigen platen. Madonna zelf krabbelde zo te horen slechts de stompzinnige teksten op een bierviltje. Áls ze al haar persoonlijke muzikale stempel op 'Hard Candy' drukte, dan zij gezegd dat ze nergens het niveau haalt van 'Ray Of Light' (1998) of 'Music' (2000), de platen waarop het heel even leek alsof het popicoon Madonna ook als muzikante iets te melden had (al kwam veel van de lof producer William Orbit toe). Nu is ze slechts een crowdpleaser die wegwerppop maakt, en niet eens goede.