Jacob van Eyck: Daphne

Er zijn niet veel blokfluitisten die de kunst verstaan een verhaal in muziek te vertellen. Yoshimichi Hamada, de leider van het ensemble Anthonello, is zo'n zeldzame musicus. Op de cd Daphne blaast hij de muziek van Jacob van Eyck op een wonderbaarlijke manier nieuw leven in. Van Eyck, bij wiens 350ste sterfdag tijdens het afgelopen Festival Oude Muziek uitvoerig werd stilgestaan, is de auteur van de blokfluitbijbel Der Fluyten Lust-hof. Van zijn meer dan honderdvijftig  werken, meest variaties over bekende melodieën uit die tijd, heeft Anthonello er een achttiental uitgekozen, waaronder een aantal bekende 'tophits' zoals de Pavaen Lachrymae van Dowland, Doen Daphne d'over schone Maeght en Malle Symen.   Juist omdat het hier gaat over veelgespeeld repertoire valt op hoe tierig Hamada ermee aan de slag gaat. Hij heeft een uitgebreide scholing in Europa genoten, onder andere bij de Schola Cantorum Basiliensis, maar er zijn een paar momenten waarop je even een vermoeden van een Japans accent hoort, een nasale bijklank die neigt naar een shakuhachi bijvoorbeeld, of een brutaal glissando waarvan je je afvraagt of Van Eyck zo stoutmoedig zou zijn geweest, al wist hij zelf ook behoorlijk van wanten op de blokfluit. De capriolen die Hamada zich veroorlooft in Boffons en Engels Nachtegaeltje zijn zeker op het eerste gehoor erg vrijpostig, maar tegelijkertijd wel op zijn plaats - en hij maakt er geen maniertje van.   Verrassend is het ook om in Batali, ofwel de Veldslag, triomfantelijk het Wilhelmus te horen opduiken. Zeg nooit meer dat blokfluit een saai instrument is.   Yoshimichi Hamada bespeelt trouwens ook de zink - een houten trompet met vingergaten - met grote allure. Het sprankelend harpspel van Marie Nishiyama zorgt voor nog meer genot.