Hello, Voyager

Wie op zoek wil naar spanning en avontuur heeft een goeie aan Evangelista, zoals Carla Bozulich haar bent noemt. Opgenomen met muzikanten uit de ooit roemruchte Montreal-scene rond de bands Godspeed You! Black Emperor en A Silver Mt Zion, blijkt Hello, Voyager een verbijsterende luisterervaring. Openingsnummer Winds of St. Anne heeft meteen al de zeggingskracht van Patti Smith ten tijde van Horses. Bozulich fluistert, gromt en schreeuwt. Soms klinkt ze teder en ontroerend zoals in The Blue Room, dan weer angstaanjagend. Zeker wanneer ze in het titelnummer in een kakofonie van atonale strijkers en gitaren ten onder dreigt te gaan. Het uithoudingsvermogen wordt behoorlijk op de proef gesteld, maar beloond met een plaat zeldzaam rijk aan passie, poëzie, en muzikaal avontuur. Evangelista staat even ver van de behaagzieke popcultuur als van de cerebrale avant-gardistische keerzijde daarvan, en dat maakt het allemaal ook zo spannend. Bozulich blijkt aan het slot van wat wel het meest prikkelende, bijna angstaanjagende stuk muziek in tijden mag heten, uiteindelijk gewoon op zoek naar liefde. 'The word is love', zo besluit ze haar Hello, Voyager. De luisteraar blijft uitgeput maar voldaan achter. Zo'n reis langs muzikale extremen is er lang niet meer gemaakt. De voldoening is er niet minder om. Dit raakt aan de ultieme muzikale vervoering.