Schubert

De bariton Matthias Goerne (40) verkeert in zijn beste jaren. Die wenst hij niet te verdoen aan de afgepaste voorstelletjes waarmee platenmaatschappijen bij hem aankloppen. Goerne keert de zaken om. Hij vroeg zich af welke liedcomponist hij unbedingt nog ter hand wilde nemen. Het voor de hand liggende antwoord: Schubert. Uit diens reusachtige oeuvre van rond de 700 titels stelde de Duitser een groslijst samen van 240. Hij verdeelde die over een aantal thema's, plande een serie van elf cd's en ging ermee de boer op. Het kwaliteitslabel Harmonia Mundi hapte onmiddellijk toe. Voor zijn Schubertserie put Goerne uit een reservoir pianisten. Op de eerste, net verschenen cd laat hij zich assisteren door Elisabeth Leonskaja, een betrekkelijke novice in het liedvak. Begeleiders als Wolfram Rieger, Eric Schneider en - verrassend - dirigent-pianist Ingo Metzmacher hebben ingetekend voor het vervolg. Goernes maatje Alfred Brendel ontbreekt, maar die heeft het dit jaar vermoedelijk al druk genoeg met afscheid nemen van het podium. De polygamie houdt een risico in. Misschien moet je achteraf vaststellen dat een of meer pianisten de reeks ontsieren. Misschien wel Elisabeth Leonskaja. De klanken die zij onder Schubert schuift zijn weliswaar luchtgeveerd en voorzien van pluche, maar in die luxe blijft de Russin vervolgens al te dienstbaar hangen. Intussen heeft Matthias Goerne onder de noemer Sehnsucht een prachtig recital samengesteld. Het intense verlangen beperkt zich allerminst tot liefdesgezwijmel. In Fahrt zum Hades koerst hij doortastend af op de onderwereld. De eeuwigheid maakt sprakeloos in Grenzen der Menschheit. En toch, hoe wendbaar en sonoor Goernes bariton ook is, na vijftien liederen pure klankperfectie kun je intens verlangen naar een stem die een potje komt vloeken in de Schubertkerk.