Arie di bravura

'Bedankt, Claudio Osele!' juicht de coloratuursopraan Diana Damrau in het boekje bij haar debuut-cd vol bravoure-aria's. Osele is de ex van Cecilia Bartoli en nog steeds haar huismusicoloog. Hij is de werkbij die het materiaal opsnort waarmee de mezzo-koningin kan pronken, zoals vergeten aria's van Vivaldi, Salieri en Gluck. Nu heeft hij Diana Damrau een plezier gedaan. Met dank aan Osele geeft deze Duitse nachtegaal een exclusief tintje aan haar eerste solo-cd, waarop Mozart en Salieri elkaar de loef afsteken in het hoge, snelle en riskante. Osele gaf Damrau de cantate Il natale d'Apollo in handen van Vincenzo Righini, in de jaren 1780 een Weense stadsgenoot van de twee kemphanen uit de film Amadeus. Righini had in elk geval schik in prachtige blazerskleuren, zo blijkt uit twee aria's die Damrau heeft opgenomen. Met hobo, twee fagotten en plukbas effent hij het pad voor een treurzang waarin het oh Dio! niet van de lucht is. Damrau laat daarin meteen horen dat er perspectief is voor haar lyrische kwaliteiten. Haar gave voor de hoge toon koppelt ze aan een gezonde laagte met flink wat kleur. Soms zit er onrust in haar stem (vibrato als vulmiddel, kelige trillers), maar op andere momenten schroeit ze als een snijbrander. Salieri en Mozart kunnen zo hoog niet klimmen, of diamantair Damrau spuwt hun noten glashelder uit. Voor zo'n vlammende Königin der Nacht zou Wolfgang Amadeus hebben getekend. En hij zou bravo hebben geroepen bij de gretigheid waarmee Le Cercle de l'Harmonie begeleidt, een Parijs' orkest uit de authentieke hoek, dat zich onder leiding van Jérémie Rhorer stort op de late 18de eeuw.