Hartmann: Concerto funèbre, Suites, Sonates

Daar heb je de eerste violiste van de nieuwe lichting toptalenten. 22 jaar, geboren in Rusland, op haar 10de verhuisd naar Engeland, en al twee cd's op haar naam[, en er staan er nog meer op de lat]. Alina Ibragimova is [een schatje om te zien, maar als violiste] geen doetje. Was haar debuutplaat nog vrij simpel gewijd aan Bach, op haar tweede cd zet ze haar tanden in het werk van Karl Amadeus Hartmann, een componist die in vakkringen hoog staat aangeschreven, maar daarbuiten grotendeels vergeten lijkt te zijn. Ten onrechte, want de muziek die Ibragimova hier bij elkaar brengt, liegt er niet om. Vooral verrassend is het viertal Suites en Sonates voor viool solo dat Hartmann componeerde in 1925, toen hij net zo oud was als Ibragimova nu. Vreemd dat deze toch al heel volwassen muziek niet af en toe eens opduikt op de podia - of misschien ook niet, want zo op het gehoor zijn deze stukken duivels lastig om te spelen. De muziek is dikwijls minutenlang consequent tweestemmig, maar de violiste draait er blijkbaar haar hand niet voor om. De ietwat weerbarstige, neoklassiek getinte toontaal klinkt bij haar zelfs zo vanzelfsprekend, dat de vraag rijst of de componist het niet minder rimpelloos bedoeld heeft, zeker als je ook nog speelaanwijzingen in de titels aantreft als: 'Sehr wild und roh im Vortrag'. Nog imposanter is het Concerto funèbre dat Hartmann componeerde inuit 1939, toen het al helemaal misging in Duitsland. Het is sombere muziek, met schrijnende samenklanken en een ingehouden, maar daarom niet minder groot pathos. Ibragimova ontplooit een mooie, licht harsige toon op haar Guarneri-viool, en het strijkorkest Britten Sinfonia biedt vurig weerwerk.