Jukebox

Chan Marshall maakt als Cat Power al een jaar of tien platen, en ze wordt nog altijd beter. Jukebox, album nummer negen, is in zekere zin een vervolg op The Covers Record uit 2000. Liedjes worden op eenzelfde manier uitgekleed, ontleed en opnieuw in elkaar gezet. Zo is Frank Sinatra's New York, New York hier van alle uitbundige gezwier ontdaan en klinkt James Browns bijna hysterische Lost Someone eerder onderkoeld. Jukebox is een betere plaat dan The Covers Record omdat Cat Power net als op haar vorige album, het soulvolle The Greatest, veel zorg aan de arrangementen heeft besteed. Goed, geen Memphis Horns ditmaal, maar wel rake toetsenpartijen van Spooner Oldham, die het bandgeluid van een mooi southern soul-accent te voorzien. Nog beter dan vroeger weet Cat Power haar muziek een unieke, wat onheilspellende sfeer mee te geven. Haar stem is vaak kil, weinig dynamisch en soms zelfs vlak. Maar met die enorm soepel swingende begeleiding, de open drumpartijen van Dirty Three's Jim White en een knappe songselectie geven de nummers kleur. En of ze nu Joni Mitchells Blue of Lee Claytons Silver Stallion zingt, ze maakt ze met evenveel gemak eigen. Het mooist is misschien wel een liedje van haar zelf, het aan Bob Dylan opgedragen Song To Bobby. Hier lijkt ze haar held te imiteren - iets waaraan ze zich in andere songs niet waagt - en het werkt nog ook.