Bosmans & Bridge

De vader van componiste Henriëtte Bosmans, die cellist was, stierf toe ze nog maar negen maanden oud was. Dat de cello vooral in haar vroege oeuvre een belangrijke plaats inneemt, wordt dan ook beschouwd als een al dan niet bewust eerbetoon aan de vader die ze nooit gekend heeft. Bosmans was zelf pianiste, en in haar cellosonate uit 1919, gecomponeerd toen ze 24 was, hebben beide instrumenten een gelijkwaardige en behoorlijk veeleisende partij. Het stuk is uitgesproken stoer, en heeft een symfonische allure. Modern is het niet, maar componisten van dat soort had je in Nederland toen nog nauwelijks, en de belofte voor de toekomst die dit werk leek in te houden heeft Bosmans later zeker waar gemaakt. Mayke Rademakers en Matthijs Verschoor geven het werk het volle pond aan donkere mysterieuze tonen, ambigue akkoorden en bokkige klanken, waarna het werk met een grote boog weer terugkeert naar het begin. Als extraatje volgt nog Nuit calme uit 1926, fraaie muziek vol verstilling die evenwel na zo'n werk uit één stuk een beetje weinig finaal aandoet. Het nog jonge duo opereert eendrachtig, met veel kleur en finesse, en een intensiteit die Rademakers' cellotoon een enkel maal een tikje schel maakt. Even behartigenswaardig zijn hun vertolkingen van werken van Frank Bridge, die op de cd aan Bosmans' muziek voorafgaan, en inderdaad ook enkele jaren eerder zijn gecomponeerd. Bridge, die we vooral kennen als leermeester van Benjamin Britten schreef fraaie, veelal intieme kamermuziek. Zijn Sonate is het meest substantiële werk, waarin de klanken af en toe extatisch opwaaieren. Drie korte genrestukjes fungeren als intermezzo.