In Rainbows

Het muzikale universum van Radiohead is sinds Kid A (2000) - de 'moeilijke' opvolger van het als meesterwerk geboekstaafde Ok Computer (1997) - niet zozeer uitgedijd, maar eerder ingekrompen. Er zijn weinig rockgroepen die zo soepel elektronica doen samenvloeien met lyrische gitaarpatronen en opzwepende percussie, en daarmee een sound neerzetten die volkomen origineel is en ook nog eens uit duizenden herkenbaar. Dat is knap, maar zo stilaan wordt de wens om gewoon weer eens een lekker rocknummer steeds nadrukkelijker. Je hoeft maar het eerste nummer van het alleen op internet verkrijgbare In Rainbows open te klikken en je weet meteen dat je het goede album op de computer hebt binnengehaald: knisperende elektronica, een dun, sierlijk gitaarlijntje en een zanger die nadrukkelijk alle, behalve de voor de hand liggende melodielijnen, volgt. Er wordt opnieuw mooie muziek gemaakt door Radiohead, en Nude of Videotape zijn bijzondere liedjes, maar wat irriteert is dat de plaat nergens echt wil meeslepen. Het is moeilijk geraakt te worden door In Rainbows zoals vorige platen dat wel voor elkaar kregen. De plaat roept geen emoties op, maar vervlakt ze juist. Dat komt vooral door de stem van Thom Yorke, die hier nog meer dan voorheen klinkt alsof hij een pot downers naar binnen heeft gekieperd. Kom op Thom, zing weer eens voluit, gooi die malle computers eruit en schrijf weer eens een mooi gitaarliedje. Dat Radiohead meer kan, weten we inmiddels wel.