French Choral Music 2

Het begon met Bravoure en Charme. Zo heette tenminste het VARA-radioprogramma waarin het koor Dubbel Zeven zich op 1 oktober 1937, 's avonds om half tien, liet horen met 'schlagermuziek van gisteren en morgen'. Ze gaven later in het seizoen strijd- en volksliederen ten beste, plus cantates van Bach. Daarna geloofde de VARA het wel. Maar Felix de Nobel en zijn veertien zangers hadden de smaak te pakken en trokken verder onder de naam Nederlandsch Kamerkoor. Zo'n 70ste verjaardag smeekt natuurlijk om een cd. Het Kamerkoor gooit er zelfs twee tegenaan: French Choral Music, deel 2 en 3 (de eerste cd verscheen een paar jaar geleden, met dirigent Ed Spanjaard). Die dubbele worp is echter minder feestelijk dan het lijkt: de opnamen voor deel twee werden al in 2004 afgerond, waarna productionele tegenwind jaren vertraging heeft opgeleverd. De heilige Cecilia zij geprezen dat de plaat met koormuziek van Olivier Messiaen, Jean-Yves Daniel-Lesur en André Jolivet nu toch is verschenen. Want uitgekiend is het programma, met werk van de drie geestverwanten die in 1936 toetraden tot La Jeune France, de componistenclub die zich uitsprak vóór spiritualiteit en tegen het neoclassicisme van Stravinsky. En fraai is de uitvoering, waarin dirigent Tõnu Kaljuste de kunst van het stemmenkneden tot grote hoogten opstuwt. De Est die het Kamerkoor enkele jaren als chef-dirigent heeft geleid, ontrafelt met grote precisie de strengen van Messiaens Trois petites liturgies de la Présence Divine. Blije, Taizé-achtige samenzang met Gregoriaans bladgoudmo-tief wisselen af met spreekzang waarin diffuus straatrumoer doorklinkt. En Kaljuste boft natuurlijk met Håkon Austbø, de door Messiaen gelauwerde pianist die lichtvleugelig en zeer precies over de toetsen trippelt. Daniel-Lesur was minder eigenzinnig dan Messiaen. Misschien dat daarom Le cantique des cantiques als honing uit de luidsprekers vloeit. Aan klankstapelingen en registerkeuzes hoor je dat hij, net als Messiaen en Jolivet, het muziekvak op de organistenbank heeft geleerd. Knap ook hoe Kaljuste, op aangeven van de componist, de lucht in Le roi Salomon verzwaart met de damp van wierook en mirre. In Jolivets Madrigal weeft hij vier koorstemmen met fluit, althobo, altviool en fagot tot ragfijn gaasdoek.